13.12.07

АРМЕНИЯ НА СТАРТЕ ПРЕДВЫБОРНОй ГОНКИ: НОВЫЕ ПРЕЦЕДЕНТЫ И СТАРЫЕ КАНДИДАТЫ

АРМЕНИЯ НА СТАРТЕ ПРЕДВЫБОРНОй ГОНКИ: НОВЫЕ ПРЕЦЕДЕНТЫ И СТАРЫЕ КАНДИДАТЫСергей Маркедонов
Армения, похоже, создает новый политический прецедент не только на Юге Кавказа, но и на всем постсоветском пространстве. Впервые после 1991 года именно в этой республике бывший глава государства планирует свое возвращение во власть. Впрочем, для Армении не впервой создавать прецеденты. В 1991 году именно эта страна стала единственной республикой СССР, которая осуществила свой выход из «нерушимого Союза» на основе советского законодательства о сецессии, существовавшего на тот момент. Армения же стала единственным государством Южного Кавказа, которая не восстанавливала, а устанавливала свою государственность.
Если Азербайджан и Грузия официально объявили о восстановлении правопреемственности с соответственно Азербайджанской Демократической Республикой (АДР, существовавшей в 1918-1920 гг.) и Демократической Республикой Грузия (1918-1921 гг.), то Армения отказалась от исторической легитимации своей независимости. Сегодня Первая республика (1918-1920 гг.) считается в Армении важным историческим символом, но не паттерном для возрождения государственности. Но вернемся к ситуации 2007 года и новому прецеденту, инициатором которого стал первый лидер постсоветской Армении Левон Тер-Петросян. Заметим также, что именно этот политический персонаж стал одним из главных авторов двух других прецедентов, упомянутых выше.
Для Евразии это новое явление. Ни ушедшие с президентских постов лидеры Украины Леонид Кравчук и Леонид Кучма не помышляли о подобном. Борис Ельцин после своего последнего “сильного решения” превратился в политического пенсионера, изредка позволявшего себе критиковать преемника по мелочам. По этому же разряду сегодня проходит и президент Грузии Эдуард Шеварднадзе. Влияние последнего распространяется исключительно на внешнеполитическую сферу. В частности, в октябре 2007 года он призывал США и государства ЕС бойкотировать Олимпиаду-2014 в Сочи. Что же касается президентов Грузии и Азербайджана, соответственно Звиада Гамсахурдиа, Аяза Муталибова и Абульфаза Эльчибея, то все эти персонажи не сами покидали свои посты. Им «помогали» их противники (многие из которых были сначала соратниками) избавиться от сложного бремени власти. Пример Михаила Горбачева, участника российской президентской гонки 1996 года, не может рассматриваться как релевантный. Горбачев не был российским лидером никогда, он возглавлял ушедшее в небытие государство - Советский Союз. В 2007 году Левон Тер-Петросян (и команда его соратников) решили изменить постсоветскую традицию “исхода” из политики высшего уровня.
Другой вопрос, насколько велики его шансы, насколько реально даже попадание во второй тур президентских выборов. Однако факт остается фактом. Первый президент Республики Армения Левон Акопович Тер-Петросян фактически начал свою избирательную кампанию. Такое решение политика, уже списанного в архив, существенно оживило предвыборную повестку дня. Между тем, еще вчера исход выборов многим и в Армении, и за ее пределами казался предрешенным. Ныне действующий премьер-министр республики Серж Саркисян рассматривался в качестве заведомого фаворита, официального преемника нынешнего лидера государства Роберта Кочаряна. Газета "Айкакан жаманак" написала по этому поводу: "Выдвигая свою кандидатуру в предстоящих президентских выборах, Левон Тер-Петросян, по сути, положил начало двухполюсности политического поля Армении. Этот процесс стал сегодня уже реальностью, и с каждым днем будет углубляться, независимо от того, к каким махинациям прибегнет сержокочаряновский режим в деле создания новых карликовых "полюсов". После 26 октября (многотысячный митинг Тер-Петросяна на площади Свободы в Ереване. - С.М.) не остается никаких сомнений в том, что уже сформированы два основных политических полюса: со стороны народа - Левон Тер-Петросян, со стороны властей - Сержик Саркисян".
Первый президент Армении Левон Тер-Петросян воспользовался правом на самовыдвижение, а не был выдвинут какой-либо партией. В последней редакции «Избирательного кодекса» порядок выдвижения по гражданской инициативе был заменен «самовыдвижением». Делая такой шаг, Тер-Петросян показал, что претендует не на роль одного из партийных боссов. В Армении, как и в любой постсоветской стране, много партий. Однако реальное их количество зачастую ограничивается одним диваном. За каждой из них закрепилась сложившаяся репутация (не всегда кристальная), от которой в предвыборный период хотелось бы отмежеваться. Во-вторых, первый президент Армении, скорее всего, хочет апеллировать не к какому-то отдельному сегменту армянского общества, а ко всему электорату в целом. Что ж, опыт у него есть. В данном случае речь идет и о публичной политике, и о бюрократической деятельности. В 1988 году Тер-Петросян был одним из «отцов-основателей» комитета «Карабах». Организационный комитет воссоединения "Карабах", ставший впоследствии неофициальным лидером общественного мнения республики, возник при его непосредственном участии в феврале 1988 года. А дальше были митинги, было публичное противоборство не с сегодняшним административным ресурсом, а с могущественной КПСС. 10 декабря 1988 года в Ереване были арестованы лидеры комитета "Карабах". Арест Л.Тер-Петросяна, В.Манукяна, А.Акопяна и других лидеров "Карабаха" лишь добавил им популярности как в Армении, так и в тогдашней НКАО. За их освобождение выступали лидеры формирующегося российского демократического движения, известные правозащитники. Фактически к этому времени партийное руководство Армении окончательно утратило монополию на трактовку событий. Комитет "Карабах" начал превращаться в "теневое правительство" Армении. А дальше были успешные выборы в Верховный Совет республики, президентские выборы, непростые годы управления Арменией в период войны за Нагорный Карабах.
Сегодня, в Армении так же, как и в России, главной мишенью для критики являются 1990-е годы. Но в отличие от российского контекста (в котором главным врагом изображаются либералы и олигархи) в Армении акцент делается на проблемы энергетического голода и холода. В прочем, тему голода и холода сам Тер-Петросян не забыл во время своего общения с потенциальными избирателями. 16 ноября 2007 года он публично покаялся за социальные и экономические издержки первых лет независимости. При этом он заметил, что “темные и холодные годы” стали “ценой освобождения Нагорного Карабаха”. Конечно же, у оппонентов Тер-Петросяна есть свои аргументы и доказательства. Сегодня многие вспоминают, как еще в 1999 году, незадолго до своей трагической гибели, премьер-министр Вазген Саркисян с парламентской трибуны объявил на всю страну, что энергокризис не был следствием Карабахской войны. Временная депутатская комиссия тогда зафиксировала, что «в 1992 г. из числа поступившего в адрес Разданской ГРЭС и Ереванской ТЭЦ мазута не было оприходовано 2058 вагонов, 115 тыс. т, в том числе на Разданской ГРЭС 1184 цистерны, 66 тыс. т, на Ереванской ТЭЦ 874 цистерны, 49 тыс. т…»
Вторым упреком Тер-Петросяну является его якобы «прозападная ориентация». Эту тему активно развивают не только провластные эксперты и публицисты внутри Армении, но и российские специалисты. При этом делается, как минимум, два серьезных упущения. Во-первых, в Армении нет пророссийских и прозападных политиков. Есть только проармянские. Это в ходе августовского путча ГКЧП блестяще сформулировал тогдашний соратник (а в середине 1990-х гг. – ярый оппонент Тер-Петросяна) Вазген Манукян. «Нам не важно, кто победит в Москве, важно, чтобы Карабах был армянским». Во-вторых, при наклеивании любых ярлыков на первого армянского президента, не стоит руководствоваться эмоциями. Мол де Тер-Петросян был лично дружен с Ельциным, а поэтому он - «западник» и едва ли не «оранжевый революционер». Необходимо обращаться к фактам. В 1992 году между РФ и Арменией был подписан Договор о совместной охране внешних границ СНГ. В 1995 году между нашими государствами был подписан Договор о создании на армянской территории российской военной базы сроком на 25 лет. База располагалась в г.Гюмри на границе с Турцией. В Ереване была создана группа управления российскими подразделениями. Начиная с 1996 года, на российской военной базе могут проходить действительную военную службу граждане Армении. Российские военные принимают участие в подготовке военных кадров для национальной армии Армении. В 1997 году в Москве был заключен Договор о дружбе, сотрудничестве и взаимной помощи между РФ и Арменией. Элементарный вопрос. Кто находился все это время на посту президента Армении, того самого государства, которое обеспечило и по сию пору наше военно-политическое присутствие в Закавказье? Убери все эти политико- правовые соглашения, и что останется по ту сторону хребта? Особенно на фоне нашего ухода из Грузии и усложнения российско-азербайджанских отношений. Но одной лишь политикой дело в 1990-е гг. не ограничилось. В 1996 году Тер-Петросян с помощью России вновь запустил Армянскую АЭС. Эта станция дает жителям Армении половину электроэнергии.
Так вот, в 1990е гг. (до февраля 1998 года) Армению возглавлял именно Левон Тер-Петросян. Кстати сказать, именно благодаря ему (и его соратникам) во многом в Армении удалось преодолеть тот комплекс отождествления российского и советского, который сохранился после распада СССР в Грузии, на Украине и в странах Балтии. Сам Тер-Петросян и активные борцы за самоопределение Карабаха были антисоветчиками, но после 1991 года проводили дружественную новой России политику. Следовательно, записывать первого президента Армении в «оранжевые революционеры» было бы опрометчивым шагом. Не его проблема в том, что сегодняшние представители Кремля работают только с официальной властью и официально назначенными преемниками, а не со всем политическим спектром республики. В прочем, эта ситуация повторяется и в других государствах СНГ. Защита российских национальных интересов отождествляется с защитой правящих политических режимов (что далеко не всегда одно и то же). В конце концов, можно вспомнить, что уже после ухода Тер-Петросяна при ныне действующем руководстве Армении военное сотрудничество с США интенсивно развивалось. Военная поддержка Армении со стороны Вашингтона в 2005 году составила 5 миллионов долларов. В апреле 2004 года стороны заключили договор о военно-техническом сотрудничестве. В 2005 году США выделили 7 миллионов долларов на модернизацию системы связи Вооружённых Сил Армении. Означает ли это, что Роберт Кочарян и Серж Саркисян - «оранжевые революционеры»? Даже на первый взгляд, такая постановка кажется абсурдной. Так вот не меньшим абсурдом представляется обвинение в адрес первого лидера Армении в его якобы антироссийском настрое.
Однако помимо первого президента Армении (главной интриги предстоящей в феврале будущего года президентской предвыборной кампании) об участии в борьбе за пост главы государства заявили еще несколько претендентов. Процесс выдвижения близится к своему финалу. Об участии в выборах заявил также экс-премьер министр Армении Вазген Манукян. В 1996 году он уже принимал участие в президентских выборах, был одним из фаворитов тогдашней кампании. В сентябре 1996 г. победу на выборах одержал Тер-Петросян. Однако сторонники Манукяна, посчитав результаты выборов сфальсифицированными, организовали массовые акции протеста. Они завершились штурмом здания парламента республики и фактическим введением режима ЧП в Ереване. Сегодня у экс-премьера Армении нет такой поддержки и такого ресурса популярности, как 11 лет назад. Тем не менее, сегодня его козырем стала идея «третьей силы», выступающей, как против бывшей власти, так и против нынешней. О своем выдвижении заявили также лидер партии "Национальное единение" Арташес Гегамян, лидер "Народной партии" Тигран Карапетян, лидер партии "Новые времена" Арам Карапетян и экс-спикер парламента Артур Багдасарян (от партии "Оринац еркир"/ "Страна законности"). Скорее всего, «своего» кандидата выдвинут и дашнаки, представители старейшей армянской партии. В любом случае, в выборах уже есть и еще предстоит интрига. Избирательная кампания становится не референдумом с заранее известным результатом, а соревновательным процессом, на котором будут обсуждаться и содержательные проблемы, старая власть будет спорить с властью действующей.
В этой связи от России требуется адекватная реакция. Хорошо бы, если бы Москва не поддалась украинскому соблазну, и не стала бы поддерживать только «правильного кандидата» против «неправильных», «оранжевых» или других «цветных». Сегодня Москве требуется понять, что площадь Республики в Ереване и президентская резиденция- это еще не вся Армения. Объективность и непредвзятость (а также спокойствие) Москвы лишь помогут укреплению российско-армянских двусторонних отношений. Благо для этого есть все основания. Грубое же вмешательство в выборный процесс с заранее обозначенными предпочтениями будет весьма негативно расценено внутри Армянского государства, считающегося нашим стратегическим союзником на Кавказе. В этом смысле и от «оранжизма» Армению мы не спасем, и свои позиции ослабим.
Сергей Маркедонов - зав. отделом проблем межнациональных отношений Института политического и военного анализа, кандидат исторических наук 05.12.2007 http://www.politcom.ru/article.php?id=5439

8 comments:

Artak said...

Bravo!!!

Anonymous said...

Ես դարձյալ ներեղություն պիտի խնդրեմ: Այս անգամ այն առումով, որ չեմ կողմնորոշվում թե ստորեւ ասելիքս ո՞ր բաժնում տեղադրեմ:

Օրերս մամուլում կարդացի, Արտաշես Գեղամյանը ՀՀ հիմնադիր նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի դեմ է խոսել : Կամ ավելի ճիշտ` փորձել է դեմ խոսել : Սպառնացել է, որ կբացի Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի դեմքը: Գրում եմ` փորձել է, որովհետեւ կարդալով Գեղամյանի խոսքերը, սկսեցի մտածել, որ Արտաշը խելքը գցել է :
Այսպես, Գեղամյանը իր «կոմպրոմատների» հրապարակումը սկսեց 1990թ.-ի մայիսի 27-ի դեպքերից: (Հիշեցնեմ, որ 1990թ.-ի մայիսի 27-ին «Էրեբունի» թանգարանի շրջագայքում եւ Սովետաշենի խճուղու վրա, այդ օրը զինված բախում տեղի ունեցավ, որի արդյունքում հայկական կողմը 2 տասնյակից ավելի զոհ տվեց):
Իսկ թե ինչու եմ ասում Գեղամյանը խելքը գցել է, որովհետեւ զինված բախմանը ՀՀՇ-ն ոչ մի առնչություն չի ունեցել: Այն տեղի ունեցավ` այսօր դե ֆակտո գոյություն չունեցող Սովետական բանակի զինծառայողների ու նորաստեղծ Հանրապետական կուսակցության ռազմականացված կառույցի` «Անկախության բանակի» անդամների միջեւ: Ի դեպ «Անկախության բանակի» ակունքներին քաջ ծանոթ նլինելով, թույլ տամ ինձ նկատել, որ այս դեպքում էլ խոսքը վերաբերվում է` այսօր դե ֆակտո գոյություն չունեցող Հանրապետական կուսակցությանը, քանզի երջանկահիշատակ Աշոտ Նավասարդյանի հիմնադրված Հանրապետականի ու ներկայումս Սերժիկի տակ մտած գալուստների ու աշոտյանների թայֆեն նույնացնել չի կարելի:
Ես «մայիսի 27»-ի մեղքը ռուսական բանակի կողմում եմ տեսնում: Այդ օրը Սովետական բանակը Երեւանում փորձում էր անել այն, ինչը ամիսներ առաջ արեցին Բաքվում, իսկ 89թ.-ի ապրիլին Թբիլիսիյում: Բայց ամեն դեպքում, եթե Գեղամյանը դրանում հայկական կողմի մեղքն է տեսնում, ուրեմն թող բարի լինի իր մեղադրանքները «ՀՀԿ»-ին հասցեյագրի, ու ոչ թե ՀՀՇ-ին:
Ես էլ այդ դեպքերը հիշելով Գեղամյանին եմ մեղադրում, երբ նա նստեց իր ծառայողական «Վոլգան» ու վարորդին կարքադրեց անցնել հակառակորդի` հայերիս կողմը կրակող ռուսների կողմը: Սուրկովի թիկունքում նա իրեն ավելի ապահով էր զգում :

Գեղամյանը փորձեց նաեւ ՀԽՍՀ ՊԱԿ-ի ղեկավար Մարիուս Յուզբաշյանի սպանությունը հիշեցնել: Թույլ տամ ինձ հիշեցնելու, որ 1994թ.-ին բացահայտված «դրո» ահաբեկչական կառույցի անդամներից մեկը, նույն գործով այժմ ցմահ դատապարտված Արմեն Մնջոյանը բազմիցս հայտարարել է, որ Յուզբաշյանին սպանողը իրենց խմբի ղեկավար («Դրոյի» պատժիչ խմբի) նախկին ղեկավար, հետագայում նույն խմբի կողմից կազմակերպված «Թոփ-1» գործողության արդյունքում սպանված) Գագիկ Սահակյանն էր կատարել:
http://septemberi21.blogspot.com/2007/12/blog-post_04.html
- - - - - - - - - - -
Վահագն Ղուկասյան

Artak said...

Վահագն jan,
yes hamadzain em qo het araji harcum, lriv.

Spanutyunneric paster yes 4unem.
Isk Ghandilyanin,Galsutyanin,Marqaryanin( mahaportc? ).. yev ayl. Ov spanec?

nazarian said...

Vahagn, isk voreve tegh (internetum) ka Dro ahabekchakan karuyci yev Dashnakneri koghmic katarvatz ayl spanutyunneri masin teghekutyunner?

roy said...

Qo nman axmaxna spanel, mnuma apacuces vor du ches arel !!!

Hatuk txmarutjunner zarancox axmaxnerin asem, vor @st qreakan orensgrqi mardy partavor chi apacucel ir anmexutjuny, ajl ete mexadrum es nran inch-inch qreakan hancanqneri mech, du inqt es partavor da apacucel. Ev ete ches karoxanum, apa inqt es darnum hancagorc` zrpartutjan masov.

Hajk jan xndrum em texadrir, vor haskanan.

Artak said...

Vay vay vay....In4qan kext kara parunaki mi mard....
Maneic neroghutyun xndrir, brucellosis!

Anonymous said...

Հարգելի Արտակ, սկսեմ` Ghandilyan-ից: Ցավոք սրտի Հայաստանում չեմ, ու հնարավորություն չունեմ հարցերիդ պատասխանները գտնելու համար` ամեն հնարավոր ծակ ու ծուկ քրքրել: Երկաթուղու վարչության պետ` Համբարձում Ղանդիլյանի սպանության հետ կապված քր.գործի մանրամասներին չեմ տիրապետում: Համենայնդեպս ոչ այն չափով, որը իմ ենթադրությունների կարողանամ հիմնավորել: Այժմ միայն կարող եմ ասել հետեւյալը` ուշադրություն դարձրու իշխանական լրատվամիջոցների կողմից Ղանդիլյանի սպանությունը հիշատակվելիս, ակնարկների միջոցով, իսկ երբեմն էլ ուղիղ խոսքով, փորձ է արվում այն կապել «կորած մազութի» հետ: Պատկերացրու, որ եթե ՀՀ գլխավոր դատախազը 98-ի օգոստոսի փոխարեն, 96-ի ընտրություններից առաջ` իր աշխատասենյակում սպանվեր, իսկ Ղանդիլյանի օրոք` տրանսպորտի դատախազ Արամ Կարապետյանն էլ ներկայացվեր իբրեւ մարդասպան-ինքնասպան: Ապա ես էլ կսկսեի կասկածել, որ մազութի գումարները լափելու վերաբերյալ խոսակցությունները ճիշտ են: Սակայն ինչպես արդեն նկատեցի` ՀՀ գլավոր դատախազը սպանվել էր 98-ին, այսինքն` այս իշխանությունների վերահսկողության օրոք…
Եթե այս իշխանություններին հարկավոր էր բացահայտել «մազութ» կոչված գործը, ուրեմն Արամ Կարապետյանը չեր գնդակահարվելու: Իսկ որ այդ գործի նախաքնությունը, Քոչարյանը օրենքի կոպիտ խախտումներով խոչնդոտեց ու դրանով իսկ վիժեցրեց, սա արդեն հայտնի իրողություն է: Թեքուզ հենց միայն այն հանգամանքը, որ Հենրիկ Խաչատրյանի աշխատասենյակ մուտք գործած վերջին անձը Աղվան Հովսեփյանն էր եղել, եւ ըստ գրանցման մատյանի` այնտեղից դուրս չեր եկել, դա արդեն պիտի բավական համարվեր, որ Աղվան Հովսեփյանը գործում որպես կարեւոր վկա հարցաքննվեր: Սակայն Աղվան Հովսեփյանը հարցաքննվող վկաի փոխարեն, Քոչարյանի որոշմաբ հարցաքննողների գլխին նաչալնիկ կարգվեց, իսկ շատ չանցած` սպանված դատախազի աթոռին նստեց: Գործով կարեւոր վկայի փոխարեն` գործով նախաքննության մարմնի ղեկավար նշանակվեց: Ինքն իր ցուցմունքների իսկությունը պիտի ստուգեր ու վերլուծեր… Հազար տեսակ քննիչական-փորձարարական գործողության փոխարեն, անունը դրին սպանություն-ինքնասպանություն ու հապշտավ փակին վերչացրին: Ի դեպ նկատել եք, որ սա լիովին համապատասխանում է գործող իշխանությունների ձեռագրերին, իրենց ասած` ամեն ինչ պարզ է, լուրջ քննության կարիք չկար, մի խոսքով դրա անունն էլ, նախապես, բակ ոչ հրապարակավ էին դրել` «ուչաստկովի մակարդակի գործ»…
Նորից կրկնեմ` Երկաթուղու վարչության պետ` Համբարձում Ղանդիլյանի սպանության հետ կապված քր.գործի մանրամասներին այն չափով չեմ տիրապետում, որ կարողանամ իմ ենթադրությունները հիմնավորել, բայց էլի ասեմ` եթե այս իշխանություններին հարկավոր էր բացահայտել «մազութ» կոչված գործը, ուրեմն Արամ Կարապետյանը չեր գնդակահարվելու, իսկ այնուամենայնիվ սպանվել-ինքնասպան լինելու պարագայում, գործը հապշտապ չէին փակի վերջացնի:

Galsutyani?. - Համբարձում Գալստյանի սպանության մեջ քաղաքական դրդապատճառներ չեմ տեսնում: Սա իմ անձնական կարծիքն է: Նախ, Հ.Գալստյանը այլեւս պետական պաշտոնիա չեր, եւ եթե չեմ սխալվում, նա այդ ժամանակներում Մոսկվայում բիզնեսով է զբաղվել: Իսկ թե ռուսաստանում բիզնեսով զբաղվողները ինչպիսի լուրջ խնդիրներ էին ունենում, դեռեւս ձեւավորման ու տարածքների ճշտգրկման փուլում գտնվող քրեական հեղինակությունների ու նախկին իրավապահների հետ, դա հիշում ենք բոլորս: Գրեթե ամեն օր լսում էինք Մոսկվայում տեղի ունեցած այս կամ այն բիզմեսմենի, բանկիրների ու այլ տեսակի մեծահարուստների սպանությունների մասին: Հետեւաբար ինչու՞ չկարծել, որ Համբարձում Գալստյանի սպանությունը կարող էր կապված լինել այլ հանրապետությունում տեղի ունեցած նրա բիզնեսի հետ: Իսկ եթե քիլերը(ները) ժամանել էին դրսից, ապա այս դեպքում հանցագործության բացահայտման հավանականությունը գրեթե զրոյանում էր: Որովհետեւ դրսից եկած հանցագործը, տեղական իրավապահների աչքին ընկած չի լինում, դրանով իսկ կասկածելի անձ չի ու հանցագործությունը աննկատ կատարելով, աննկատ էլ կարողանում է հեռանալ հետաքննություն իրականացնող մարմնի տեսադաշտից: Իսկ որ պատերազմական, կամ հետպատերազմյան երկրներում զենք ձեռք բերելը շատ ավելի հեշտ է, քան լիիրավ խաղաղ երկրներից, սա փաստ է:
Այժմ վերադառնալով Համբարձում Գալստյան սպանության կազմակերպման մեջ ՀՀՇ իշխանություններին կասկածողներին, մի-քանի հարց էլ ես տամ` «Համբոյի սպանության մեջ, Ձեր կողմից կասկածյալը(ները), սպանությունը կազմակերպելու ի՞նչ մոտիվ` պատճառ, դրդապատճառ են ունեցել, ի՞նչով էր նրան կամ նրանց դա ձեռնտու, ի՞նչ շահեցին: Այսինքն սպանության ի՞նչ մոտիվացի կարող եք նշել, որը ավելի ծանրակշիռ հիմքեր կարող է ունենալ, քան որ այդ սպանության պատճառը կարող էր լինել Հ.Գալստյանի մասնագիտական գործունեությունը, այսինքն` բիզնեսը:

…Marqaryanin( mahaportc? ).. yev ayl - Հարգելի Արտակ, կխնդրեի հստակեցնեիր, «եւ այլ» ասելով նկատի ունես Արծրունի դեմ կատարված մահափոեձը ու սպանությունը, թե` աղմկահարույց այլ դեպքեր: Եթե այլ գործերին է վերաբերվում, ապա կխնդրեի կոնկրետ ճշտեիր: Իսկ Արծրուն Մարգարյանի դեմ կատարված հանցագործություններին, մամուլում շատ է գրվել: Ինքս վերջին անգամ «ՉԻ»-ում` (14 սեպտեմբեր, 2004թ) քննչական մի գործողությանը անրադարձա: Իմ բլոգում տես` ,,ԻՆՉՊԵՍ ԽԱԲԵԼ «ՍՏԻ ԴԵՏԵԿՏՈՐԻՆ»”
Վահագն Ղուկասյան

Anonymous said...

nazarian a dit... Vahagn, isk voreve tegh (internetum) ka Dro ahabekchakan karuyci yev Dashnakneri koghmic katarvatz ayl spanutyunneri masin teghekutyunner?

Ճիշտն ասած, տեղյակ չեմ: Ես «դրո»-ի ու «31»-ի գործերի, միայն մեղադրական եզրակացությունների հետ եմ կարողացել ծանոթանալ: 2000-ից հետո, հայտնի փաստաբաններից մեկը տրամադրեց: 90-ականների մամուլում անրադարձներ շատ կան, ցավոք դրանք ինտերնետում չեն տեղադրվում: Հասկանալի է, շատ ծանր գործ է (հենա արդեն երկու ամիս է, «հոկտեմբերի 27»-ի քր.գործի նյութերից, միայն ցանկերը ու «հատոր No.4»-ն եմ կարողացել տեղադրել…
Վահագն Ղուկասյան

Արխիվ